ความประทับใจแรกของผมที่ จำได้

ในสมัยเด็ก ยุคนั้นเป็นยุกของการเรียนการสอนที่ยังไม่มีมือถือ ไม่มีแทปเล็ท เหมือนทุกวันนี้ เรื่องราวมีอยู่ว่า ผมไปหัดจักรยานกับ พี่ข้างบ้าน ซึ้ง ผมเรียกว่า อ้ายอุ๊ด และมีน้องฝาแฝดชื่อ อ้น กับ เอ็ก แต่ตอนนั้นผมเด็กมาก ประมาณ 6ขวบได้ แต่พี่เขา น่าจะอยู่ม.ต้น

ผมนี้ไม่เคยขี่ จักรยานมาก่อน เนื่องจากทางบ้านยากจน มาก พี่แกมีจักยานอยู่คันหนึ่ง แกเลยจะหัดให้ แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น ไอ้จักรยานที่เอามาให้หัด มันเป็นของผู้ใหญ่ ขาผมนี้เหยีบไม่ถึงพื้น แต่ผมก็สู้ สรุปคือ พี่แกก็หะดให้แบบ ว่าให้ผมถีบโดยแกก็จะประคองไม่ให้ผม แต่คุณคิกว่าจะล้มไหม แน่นอนคับ ล้มแล้วล้มอีก ถามว่ามีแผลไหม ถอกบ้าง ลงป่ากล้วยบ้างเพราะแถวนั้นไม่เป็นถนนสวนกล้วย ผมไม่เคยร้องไห้ เลยแม่จะแสบตรงถลอก แต่จนแล้วจนรอด ผมก็ ถีบได้   วันนั้น ก็คงเป็นธรรมดาว่า เป็นวันแรกของความประทับใจ แต่ยังไม่จบนะครับ ด้วยความที่ ตัวเองขับได้ เลยบอกกับพ่อแม่ว่า ถีบเป็นแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขับตลอดหรอกเพราะผมก็ไม่ได้มีจักรยานเป็นของตัวเอง แต่กลับยืมแต่ของพี่เขาตลอด จนวันหนึ่งวันที่แม่ ไม่สบาย แม่บอกอยากกินไข่ต้ม กับยา ผมเลยอาสาจะไปซื้อให้ ด้วยความที่ตนเองขับจักรยานได้เลยยืมจักรยานคันเดิมมาขับ เพราะร้านก็ไม่ได้ใกล้เลยต้องใช้ จักรยานอีกอย่างก็ยากขับด้วยและเพราะเพิ่งหัดได้ไม่นาน ผมเลยปั่นไปถึง ร้านแล้วก็ซื้อมาได้สำเร็จตามภาระกิจ แต่ว่าที่ร้านไม่มีไข่ต้ม มีแต่ไข่ดิบ ป้าแลยบอกว่า อย่าขับเร็ว เพราะเดี่ยวไข่แตกก่อนถึงบ้าน แต่ตอนออกจากร้าน พอดีมีท่อนไม่ไผ่ ไม่ยาวมาก วางขวางถนนอยูเราก็กะว่าจะเหยีบ มันไป แต่แล้วจักรยานล้อหน้าก็ ไถ่กับท่อนไม่ทำให้ จักรยานแสลก ลง ข้างถนนพร้อมเสียงอุทานจากป้าเ้จาของร้าน   ด้วยความตกใจและมองไปเห็นไข่ที่แตกยับกับจักรยาน ด้วยความเป็นห่วงแม่จะไม่ได้กินไข่ ด้วยความเสียดายไข่ที่แตก ผมร้องไห้ ป้า เจ้าของร้านบอก หนูไม่ต้องร้อง มาเอาใหม่ เดี่ยวป้าเอาให้ใหม่อย่าร้อง นั้นคือ ความประทับใจแรก จริงๆ ของผมที่เกิดขึ้น คือ คำ ว่าน้ำใจ  จากป้าที่เรียกผมไปเอาไข่ใบใหม่กลับมาให้แม่ ผมเลยจำได้จนถึงทุกวันนี้